Huidproblemen bij cavia’s

Pododermatitis

Pododermatitis is een huidontsteking aan de voeten (‘podo’ betekent voet) ofwel een infectieziekte. De ziekte wordt ook wel bumble-foot genoemd; dit betekent ‘horrelvoet”. De voeten worden eerst dikt en zien er opgezwollen uit; vooral de voetzolen. Er kunnen ook wonden ontstaan omdat de gezwollen huid openbarst. Indien de cavia herstelt, zullen de voeten wat dikker blijven, maar dit hoeft geen belemmering te vormen voor de cavia om er oud mee te worden.

De oorzaak van pododermatitis is niet bekend. De dingen waar het door zou kunnen ontstaan zijn:

1.    erfelijke factor

2.    schimmelinfectie

3.    verkeerde huisvesting

4.    te weinig beweging

Een erfelijke factor houdt in dat een cavia geboren is met een bepaalde aanleg om iets te krijgen. Als een cavia bevattelijk is voor deze ziekte en hij een schimmelinfectie oploopt, kan pododermatitis het resultaat zijn. Een cavia kan ook verzwakt zijn (door een ziekte of een zwangerschap) en als hij (in het geval van zwangerschap natuurlijk “zij”!) door een schimmelinfectie wordt getroffen, kan zich dat uiten in pododermatitis.

Een verkeerde huisvesting kan een te kleine kooi zijn waardoor de cavia niet genoeg beweging krijgt, een te harde ondergrond of een vochtige bodem. Een te harde ondergrond is bijvoorbeeld een betonnen ondergrond of een bodem van gaas zonder enige bodembedekking. De cavia loopt dan direct op het beton of het gaas. Een vochtige bodem ontstaat als de kooi niet of niet voldoende wordt schoongemaakt en de cavia op een bodembedekking loopt die nat is van urine en ontlasting – maar ook altijd op nat gras zitten is natuurlijk een vochtige bodem.

Ringworm/schimmel

Ringworm is besmettelijk, niet alleen voor cavia’s, maar ook voor mensen: het is besmettelijk van mens naar mens, van dier naar dier, van dier naar mens en van mens naar dier. Het is geen worm, maar een schimmelinfectie; Bij de cavia zijn de symptomen kale plekken en/of witte plekken. De haren kunnen in plukjes loslaten. Schimmel kan jeuken, maar dat hoeft niet. Schimmel kan wit zijn, maar dat hoeft niet. De dierenarts kan uitsluitsel geven of het schimmel is of niet door een huidafschraapsel te bekijken onder de microscoop; indien er schimmel aanwezig is, zijn de schimmeldraden te zien. Bij de mens uit ringworm zich als een rode plek die steeds groter wordt en een cirkelvorm aanneemt omdat de huid in het centrum zich weer hersteld. In tegenstelling tot de cavia, bij wie schimmel niet per se hoeft te jeuken, jeukt ringworm bij mensen enorm. Behandeling is goed mogelijk, maar hoe eerder je er bij bent, hoe beter.

Schurft

Er zijn een aantal soorten schurft: schurft/schurftmijt/vachtmijt/oorschurft en demodex

Demodex:

Demodex wordt veroorzaakt door Demodecosis. Demodecosis-mijten veroorzaken normaal gesproken geen demodex, want demodecosis-mijten zijn van nature aanwezig op de cavia waar ze in talgklieren en haarfollikels wonen. Talgklieren scheiden huidsmeer af dat nodig is om de huid vettig en soepel te houden. Haarfollikels zijn haarzakjes; uit ieder huidzakje groeit een haar. Alleen als de weerstand van de cavia vermindert, kan demodex optreden.

Symptomen zijn: jeuk waardoor gekrabd wordt waardoor weer wonden kunnen ontstaan, haaruitval en kale plekken, een schilferige en droge huid.

Schurft of schurftmijt of vachtmijt:

Schurft is een erg nare ziekte die zelfs tot de dood kan leiden. De Trixicarus caviae of de Chirodiscoides caviae is de boosdoener: een mijt of schurftmijt. De schurftmijt is een diertje dat niet met het blote oog te zien is, het heeft acht poten en lijkt wel wat op een spin. Het graaft zich in in de opperhuid. Dit veroorzaakt op zich al wondjes, maar omdat schurft ongelooflijk jeukt, krabt de cavia zich uiteraard waardoor nog meer wonden ontstaan. De cavia kan zich ook gaan bijten in een poging de jeuk te stoppen. Ook kan hij rare sprongen maken of een toeval krijgen van hevige jeuk. Omdat overal jeuk en wonden een ware lijdensweg is, wordt de cavia hier ziek van. Hij heeft geen eetlust, vermagert en verliest haar. Als de ziekte niet wordt behandeld, sterft hij aan ondervoeding, uitdroging en stress. Een epilepsieaanval kan ook het gevolg zijn. Zwangere cavia’s zijn bijzonder vatbaar voor de schurftmijt en het gevolg kan zijn dat zowel zij als de jongen sterven. De zwangere zeug werpt vrijwel altijd te vroeg als ze schurftmijt heeft.

Preventie:

Zorg ervoor dat de weerstand van je cavia goed is. Vitamine C is hier van belang, ook voor zwangere cavia’s die daar extra behoefte aan hebben, maar natuurlijk is een gezonde, gevarieerde voeding (voldoende groente, fruit, hooi, hardvoer en natuurlijk vitamine C) ook van belang. Controleer je cavia op kale plekken of plekjes, op haaruitval, op schilfertjes, wondjes en korstjes – en natuurlijk op krabben en bijten. Zodra je één van die dingen constateert, is het zaak direct naar de dierenarts te gaan. Microscopisch onderzoek van een huidafschraapsel kan nodig zijn om vast te stellen of het om schurftmijt gaat. De ziekte is goed te behandelen, maar het is zaak er zo vroeg mogelijk bij te zijn.

Waar komt schurftmijt vandaan?

Soms is het niet te verklaren waar schurft vandaan komt. Sommige dierenartsen menen dat schurftmijt mee kan komen met het hooi, en dan specifiek uit hooi van gras dat nog niet zo lang geleden gemaaid is. In gras kunnen altijd beestjes zitten, en waarschijnlijk ook mijten. Als hooi lang in de winkel of bij de groothandel heeft gelegen vóór je het koopt, zijn de eventuele mijten die er in zitten al lang dood, maar in hooi dat nog niet zo lang gelegen heeft, kan een eventuele mijt nog leven. ‘Oud’ hooi kan onderscheiden worden van ‘nieuw’ hooi door de kleur. Hooi dat lang gelegen heeft is namelijk bruin; hooi dat vers is, is groenig van kleur.